Print

ΓΙΑΝΝΟΣ, ΛΕΝΑ ΚΑΙ ΣΤΟ ΒΑΘΟΣ ΟΛΟΙ ΟΙ ΡΕΜΠΕΤΕΣ ΤΟΥ ΝΤΟΥΝΙΑ!

Written by OnlyTheater. Category: ΚΡΙΤΙΚΗ ONLYTHEATER

Γιάννος Περλέγκας, Λένα Κιτσοπούλου

Της Χρύσας Φωτοπούλου

 

Δεν είναι φάση που διανύω και θα περάσει. Είναι το πάντα μου. Είναι που τα τοιχώματα της μνήμης μου αλλάζουν θέση κάθε φορά που ακούω ρεμπέτικη μουσική. Θυμάμαι τις γρατζουνιές στον μπαγλαμά του πιο αγαπημένου δάσκαλου, θυμάμαι να προσπαθώ να γράψω πέντε λέξεις στο τετράδιο- πιστή στις κατά παραγγελία ασκήσεις του σχολείου- και να μου επιβάλλει το μουσικό χαλί « Κάτω στα λε- κάτω στα λεμονάδικα..». Δύο μέρες τώρα βγάζω στον ήλιο τις εικόνες εκείνες και μένω εμβρόντητη μπροστά σε ταλαντούχους ανθρώπους όπως είναι η Χριστίνα Μαξούρη, η Λυδία Κονιόρδου, ο Γιάννος Περλέγκας και η Λένα Κιτσοπούλου. Όλοι τους ηθοποιοί (η τελευταία και συγγραφέας). Η εμβροντησία μου δεν είναι γιατί έτσι απλά συνέβη. Έχει να κάνει με το ίσης ποσότητας πάθος που περιβάλλει την ύπαρξή τους με το πάθος εκείνου του ποιητικού τσούρμου που έφτιαχνε αράδες απλότητας. Χθες λοιπόν, κατηφόρισα μέχρι τον Πειραιά για να ακούσω τον Γιάννο Περλέγκα , τη Λένα Κιτσοπούλου και τους Ραστ Χιτζάζ . Ζεστός χώρος. Έξω από το τζάμι ένας ήσυχος δρόμος φωτισμένος με αυτά τα νυχτερινά, κίτρινα φώτα που ακόμη να εξηγήσω την καθηλωτική επίδρασή τους πάνω μου. Τέσσερις άνθρωποι χωρίς μικρόφωνα γύρω από ένα τραπεζάκι με κρασί και πολλά πολλά τσιγάρα και παντού διάσπαρτοι πιτσιρικάδες που  έφτιαχναν την πιο εύηχη βοή σιγονταρίσματος. Πού και πού: « Γεια σου Λέναααα!, Γεια σου Γιάννοοοο!!» Η Κιτσοπούλου- μια ρετρό εικόνα που μοιράστηκε μεταξύ δύο εποχών- ο Περλέγκας, ο αδρός, όμορφος άνδρας του ‘50. Και είναι υπέροχο να βλέπεις ότι νέοι άνθρωποι, καλλιτέχνες δεν κάθονται ήσυχα. Έχουν σωτήρια αγκίστρια στο χέρι σε μια πληκτική κοινοτοπία που τραβάει τους πάντες στον πάτο, στον πάτο, στον πάτο. Δεν προλάβαμε να μιλήσουμε. Κάπου θα τους ξαναπετύχω. Τον Γιάννο Περλέγκα πολύ σύντομα. Το «Ζ» έχει πρεμιέρα στις 20/12 και εγώ θα είμαι εκεί. ΥΓ: Στο αυτοκίνητο, στην επιστροφή, ένας τυχαίος σταθμός έπαιζε το « μαγκαλάκι ». « Πώς να περιγράψω στον μικρό μου μαθητή το μαγκαλάκι;» ρώτησα τη φίλη μου; « Βάλε το τραγούδι να παίζει και ξεκίνα την παντομίμα..». Ωραία ιδέα..